Waar denken we aan bij epidemieën en pandemieën? Om dit goed te begrijpen moeten we ver terug in de tijd, naar een periode waarin uitbraken van infectieziekten de bevolking op schijnbaar raadselachtige wijze konden decimeren, of op zijn minst een onbegrepen onheil en gevaar vormden. In een tijdsbestek van nog geen 250 jaar zijn we ver gekomen en kunnen we in het rijke Westen relatief comfortabel en veilig leven zonder grote angst voor infectieziekten. Relatief, want COVID-19 toonde aan dat we als samenleving én als individu niet immuun zijn. Ook recent moesten inwoners van Amersfoort en Utrecht hun water koken of flessenwater gebruiken. Er zou zomaar opnieuw een epidemie kunnen ontstaan.

Een goede dood is een maakbare dood, lijkt steeds vaker de gedachte te zijn. Als we de vrijheid hebben om vorm te geven aan ons leven, waarom zouden we dan niet ook ons eigen levenseinde mogen bepalen? Waarom gaat vooralsnog alleen een arts hierover en waarom hebben alleen zij toegang tot middelen die tot een zachte dood kunnen leiden?